Restructuring Initiatives in the Turkish Education System from 1980 until todays

Restructuring Initiatives in the Turkish Education System from 1980 until todays
Neriman Martı Emel
PhD Student, Institute of Educational Sciences, Ankara University. E-mail: nmartiemel@gmail.com
Abstract. The emerging developments in the world in the fields of science, technology and culture have composed the need of qualified education and caused new ways of searching in Turkey as well. Many innovations have been made in different  political periods in order to improve the Turkish education system. Despite the aforementioned renewals, it is not possible to see the expected improvement in educational quality and structural transformations. This situation negatively affects the development of the Turkish education system. This study examines the educational practices that have emerged from the time of 1980s until today. When the education system is rebuilt in accordance with the «requirements of the time», the education system can serve as a locomotive for the reconstruction of other public spaces, since it is believed that other areas of the civil service can adapt to this agreement spontaneously. For this reason, «restructuring in the education system» is of great importance for updating the system as a whole. How did recent reforms in Turkey’s education system contribute to this process? To understand how reforms in Turkey’s education system influence the restructuring of the education system and what contribution it has made to the overall work of the education system; it is necessary to understand and understand the periods of the political characteristics separately. This study discussed measures to restructure the Turkish education system from 1980s to the present day. During this period quantitative and qualitative changes and improvements in the field of education were determined.
Keywords: Turkish education system, restructuring, stability, legal regulations.
Kaynakça
1.     Akyüz, Y. (2011). Türk Eğitim Tarihi. Ankara:Pegem Yay.
2.     Aydoğan, E. (2008). Eğitim Sisteminde Yeniden Yapılanma ve Özelleştirme Adımları. Memleket Siyaset Yönetim. Cilt:3. Sayı:6. (166-187).
3.     Baykul, Y. ve diğerleri. (1993). Ders Geçme ve Kredi Düzeni Araştırması. Ankara: Milli Eğitim Basımevi. 
4.     Bilgen, N. (1994). Çağdaş ve Demokratik Eğitim. İstanbul: MEB Basımevi. 
5.     Bozkurt, V. (2001). Geleceğin Toplumu, Dönüşümcü Liderlik ve Tugut Özal. İ.Sezal &İ.Dağı (Edt.) Kim Bu Özal? İstanbul: Boyut yay. 
6.     Buyrukçu, R. (2007). Türkiye’de Mesleki Din Eğitim-Öğretimi. Isparta:Fakülte Kitabevi.
7.     Dinçer, A. (2012). 4+4+4 Üzerine Bir Tartışma. Eğitim Bilim Toplum Dergisi. 10(38), 137-160. 
8.     Doğan, İ. (1997). Değişen Türkiye’de Bilim ve Kültür. Ankara:İmaj Yayınevi. 
9.     Eğitim Sen. (2012). Eğitimde AKP’nin 10.Yılı. Ankara: Mattek Matbaacılık. 
10.   Ercan, F. (1999). Neo-Liberal Eğitim Ekonomisi; Eleştirel Bir Çerçeve Denemesi. F.Alpkaya, T.Demirer, F.Ercan, H.Mıhçı, İ.Önder, S.Özbudun ve M.Özuğurlu (Edt.) Eğitim: Ne İçin? Üniversite: Nasıl? YÖK: Nereye? Ankara: Ütopya Yayınevi. 
11.   Erdoğan, İ. (2006). AB Vizyonu, Türkiye’de Eğitim. AB Vizyonu, Türkiye’de Eğitim ve Özel Okullar (Edt.İrfan Erdoğan). İstanbul: Neta Matbaacılık. 
12.   Erdoğan, İ. (2009). Eğitime Dair. Ankara:Pegem Yayınevi. 
13.   Ekinci, Yusuf. (1994).  Hükümet ve Siyasi Programlarında Milli Eğitim 1920-1994, Ankara 
14.   Gültekin, M. (1999). Temel Eğitim İkinci Kademe İçin Alternatif Program Modelleri. No:1103 Eskişehir: T.C. Anadolu Üniversitesi Yayınları. 
15.   Güneş, F. (2014). Eğitim Sistemi ile sınav Sistemi arasındaki Savaşlar. Cumhuriyetin Kuruluşundan Günümüze Eğitimde Kademeler Arası Geçiş ve Yeni Modeller Uluslararası Kongresi (Yay.Haz. aslı Akdoğan, Bulut İnsan, Aynur Yavuz Akegin) Ankara: Atatürk Araştırma Merkezi Yayınları.
16.   İnal, K. (2012). AKP’nin Reform Mantığı ve ‘4+4+4’ün İdeo-Pedagojik Eleştirel Analizi. Eğitim Bilim Toplum Dergisi. Cilt:10 Sayı:39 (78-92).
17.   İnan, K. (2006). Neoliberal Eğitim ve Yeni İlköğretim Müfredatının eleştirisi. Praksis. Sayı:14. Dipnot Basım Yayın Pazarlama Ltd. Şti. Ankara. (265-287)
18.   Karaçelebi, A.F. (1994). Ders Geçme ve Kredi Sistemi. Ankara: Yöntem Yayınevi.
19.   Odabaşı, B.  (2014). Türk Eğitim Sisteminde Yeni Kanun (4+4+4) Değişikliği Üzerine Düşünceler. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. Cilt:43 Sayı:2 (103-124)
20.   Özsoy, H.İ. ve Ataünal, A. (2001). Nasıl Bir İnsan ve Nasıl? Ankara: 20 Mayıs Eğitim, Kültür ve Sosyal Dayanışma Vakfı Yayını No:7. 
21.   Polat, S. (2009). Türkiye’de Eğitim Politikalarının Fırsat Eşitsizliği Üzerindeki Etkileri. (DPT Uzmanlık Tezi) No:2801 Ankara:DPT Yayınları. 
22.   Saracaloğlu, A.S., Yakar, A. ve Altay, B. (2014). Türkiye’de Ortaokula Geçiş Sürecinde Yaşanan Sorunlar ve Özel Dershaneler: Öğrenci- Öğretmen- Veli Görüşleri (Muğla ve Aydın Örnekleri). Cumhuriyetin Kuruluşundan Günümüze Eğitimde Kademeler Arası Geçiş ve Yeni Modeller Uluslararası Kongresi. Ankara: Atatürk araştırma Merkezi Yayınları. 
23.   Taş, S. (1998). Liselerde Ders Geçme ve Kredili Sistemle Oluşan Değişmeler (Burdur İli Örneği). Doktora Tezi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.  
24.   Tezcan, M. (2002). Postmodern ve Küresel Toplumda Eğitim. Ankara: Anı Yayıncılık. 
25.   Usta, M.E. (2015). Siyasi Parti Programlarına Göre Eğitim Politikaları. TYB AKADEMİ Dil Edebiyat ve Sosyal Bilimler Dergisi. Yıl:5 Sayı:13. (55-73)
26.   Ünder, H. (2009). Yapılandırmacılık (Konstrüktivizm): Türkiye’de Sunuluşu, Uygulanışı ve Tepkiler. Uluslararası Eğitim Felsefesi Kongresi Bildirileri. Ankara: Eğitim-Bir-Sen Yayınları. 
27.   Yamaner, Ş. (1999). Atatürkçü Düşüncede Ulusal Eğitim. (Dinsel ve Geleneksel Eğitimden Laik ve Çağdaş Eğitime). İstanbul: Toplumsal Dönüşüm Yayınları.
Back to Top